خواستم توی فیس بوک چیزی بنویسم ، نوشتم اما به خاطر یه کلمه که اشتباه تایپی داشت پاکش کردم . البته یکی از دلایل دیگه پاک کردنش این بود که احساس کردم اونجا جاش نیست . اینجا بهتره حتی اگر خواننده نداشته باشه . احساس اون لحظه من ترس و نگرانی بود . واقعا نگرانم و از بعضی چیزها می ترسم . از اینکه به ورقهای یک کتاب پنهان نگاه می کنم و بعد میلرزم ... از تجربه ی دیدن و درک بعضی از مفاهیم ، ترسی که نمی دونم از نادانی یا از دانایی!!!! حس نگاه کردن به داخل یه اتاقی که کاملا تاریک بوده و حالا میبینی چقدر خون آلود و درهم ریخته است ، دقیقا شبیه صحنه هایی از فیلم سکوت بره ها !!!!

من نمی خواهم از فاطمه بگویم که او خود ، خویش را گفته و سروده و جاودان ساخته است . من می خواهم از خود بگویم ، از آنچه هستم ، از آنچه می خواهم باشم . این یک اعتراف به گناه نیست این یک بازشناسی ایست برای کسی که می داند چه نیست و می داند چه میخواهد نباشد . اگر چه خواستن آنچه باید باشد برای من در هاله ای از ابهام و چگونگی وچرا ها پوشیده است . کلمات حال مرا بیشتر دگرگون می کند و واقعیت های انکار ناپذیر همانند تیزی یک خنجر زیر گلویم را مدام می آزارد و کرارا از خود می پرسم چرا ؟ چرا ؟!!!! چرا آدمها اینگونه اند ؟ چرا اینهمه تضاد در رفتار و گفتار ؟ چگونه می توان چنین ماهرانه نقش بازی کرد ؟ گاهی از خود می پرسم شاید تعارف و نگاه من از زندگی و دنیا باژگونه است ؟ اگر چنین باشد سنگ روی سنگ  بند نخواهد شد و رشته ی افکار خردمندان ریش ، ریش خواهد شد ؟ وقتی چهار چوب قالبی مربعی باشد چگونه بیرون آمدن مثلث از آن را باید تعریف نمود و پذیرفت ؟!!! ما چه می کنیم ؟ به بر سر دنیا چه آورده ایم ؟ و قصه ها را چگونه از شاهنامه و منطق الطیر به تام و جری و پت و مت کشانده ایم ؟ دنیایی پر از حماقت و درگیری ؟ این است آنچه به ما آموخته اند و ما به کودکان می آموزیم و تهی می شویم بداینگونه دردناک و کجاست آن معلمی که دستمان بگیرد و گوشمان بپیچاند ؟ آی آی ... 

اول: روز معلم خیلی خیلی مبارک باشه من دست تمامی معلمین و اساتیدم رو خاضعانه می بوسم.دوم: اگه هیچ دانش آموزی حتی یه شاخه گل به آدم نده چیز خیلی مهمی نیست ، همینطور اگر هدیه به همین مناسبت نگیری . سوم :  غر زدن ممنوع . چهارم : اگه دنیا رو وارونه میبینی خوب شاید تو کله پا شدی !! پنجم : ولش کن بابا ...

دوستی گفت تو خجالت نمی کشی هی پست می زاری ، هی همچکس نمی خونه ، نظری نمی ده ؟!!! آخه وقتی خواننده نداری مرض داری پست می زاری ؟!! گفتم اینم یه حرفیه اما خوب چه کار میشه کرد ؟ من که بلد نیستم ورد بخونم یا جادو کنم و پودر محبت و توجه اینور ، اونور بریزم  خوب وقتی آدم خواننده نداره ، نداره ... این نوشتن من مثل یه جور آواز خوندن تو حمومه که آدم جوگیر آب گرم و اکوی صدا تو حموم میشه . من که دلخور نیستم . اینکه آدمها باشند یا نباشند ، اینکه دوستان باشند یا نباشند ، اینکه دوست صمیمی باشه یا نباشه دست من نیست . من به نظرم تلاشم رو کردم حتی با زیاده روی  . خوب همینه باید پذیرفت . اجالتا بنده پاشنه ی کفشم رو ورکشیدم و سخت در تکاپو و تقلا هستم آخه دنبال یه دفتر کار می گردم و خاک بر سر الطاف همه ی دور اطرافیان شدم بسکه هر روز یکی بیاد بام ، یکی بگه بت کمک مالی می کنم ، یکی بگه .... بابا من خودم تنها می تونم شرمنده نکنید ...

ظاهرا تعطیلات برای استراحت و تفریح و دید و بازدید و میهمانی و از این حرفهاست ، اما ساده ترین کلمه ای که به ذهن من الان میرسه خستگیه . همین ،خستگی . داستان مثل همیشه تکرار میشه و دوباره نوار زندگی انگار از اول برمیگرده با این تفاوت که هر دفعه ما ، پیرتر و خسته تر میشیم . خوب ایم حرفها اگه یه عالمه ناامیدی نیست پس چیه ؟ خضعبلات و غیره و غیره . شاید حسابی باید ناامید بشیم و از ناامیدی بترکیم تا یه نقطه ی روشنی پیدا بشه !!! کسی چه می دونه ؟ این ماجرا از اونهایی نیست که اول و آخرش معلوم باشه ...

می خواهم برای چهل سالگی چیزی بنویسم اما چه؟...

از اینکه باور نمی کنم چگونه ، چه گاهی کند و بیشتر لحظات تند گذشت ؟ چشم هایم را می بندم و چه چیزها که از قلبم نمی گذرد . داستان ها ، دوستان و هزار ماجرا ی خوب و تلخ . همین است زندگی و انسان چه سخت خود را به کوچه علی چپ می زند و مرگ را از یاد می برد . انگار قرار است هزار سال دیگر هم باشیم ! اما ... چه ساده ... چه نزدیک و چه عجیب و پر از راز و رمز . مرگ مثل تولد ، نه می دانی از کجای کجا آمده ای و نه دقیقا می دانی به کجای کجا می روی . قصه ها و غصه ها ، شعرها و خنده هایت را هم می بری و یک دل که اگراز هم نپاشیده باشد ، تکه تکه و زخمی ایست . کی ، کجا و چطور خودم هم حیرانم .از دست خودم عصبانیم از دیگران ناامید . حالا باید این همه خستگی را چه کنم ؟ باید این بار را چگونه زمین بگذارم ؟!  ... وای از این قصه ی دراز ، درز دار ... حالا کمی بیخیالی برای خودم تجویز می کنم و یک دنبال یک قرص مسکن نایاب می گردم . شاید...

دلم برای سلام های صبح گاه و شعرهای سه نقطه ای تنگ شده ، دلم برای سرودن ، برای فرستادن آن شعرها تنگ شده ،دلم برای آنکه برایش می فرستادم ، همان ستاره تنگ شده .  چه خواب های خوبی بود که من می دیدم و یک داستان که صبح برای مرور کردنش چشم هایم را باز می کردم . دلم تنگ شده ، دلم تنگ شده ...

یک تصویر در قاب چهره ی من مدام

و چشمهایم آینه

چگونه می شکند ، کلمات ، کلمات

دلم را و آینه را

و در خواب هایم نه این تعبیر رادیده بودم

و نه حتی در کتابها چنین نوشته بود

اینجا سرزمینی دیگر است و مردمان دیگرند

اینجا دوست داشتن شیوه ی دیگریست

کلمه ، دل و آینه

کلید را بگذار ، دلم را بگیر

شب و روزت خوش باد

السلام علیک یا نبی الله و اهل بیته

ای رسول خدا ، رسول خدا ، رسول خدا

ای پیامبر اعظم ، ای امین دو عالم

ای خاتم بر نگین پیامبران

ای رحمته للعالمین

جانم فدای تو و خاندانت مظلوم و کریمت

آیا دل ما را به نور هدایت نمی کنی روشن؟

آیا به سائل درمانده خموش  نشسته در این رهگذر،

نمی کنی نگاه و لطفی و کرامتی ؟

پس ما کجا رویم ؟

نه ما جایی نمی رویم  . ما جز تو شفیعی نمی شناسیم

ما دستی مهربانتر از دست تو نمی شناسیم

ما جایی نمی رویم .

روزها سر یک خط

تند ، تند می دوند

و پس از شب نقطه

ودوباره فردا باز هم سر خط

باور نمی کنم

تند ، تند به کجا می روم

و چهل سالگی چه ایستگاه نزدیکی است

نمی دانم برای گریستن یا تبسم کردن

باور نمی کنم و روحم را

نمی دانم به که پسپارم